Bir tarih oturuyor karşımda. Yüzünde yılların bıraktığı derin izler var fakat yıllanmış bir şarap gibi adeta. Temiz bir güzelliği var, gözlerind ehala umut var. Sevginin ince kırıntıları geçiyor belki de gözlerinden. Yılların yorgunluğu, yaşanmışlık hikayeleri...


  Az önce geldi bulunduğum bu kafeye. Asilce bir tur attı. Güneş girmeyen bir ev hayal edin. Ve o eve bir şekilde güneş ışınlarının girmeye başladığını hissedin. Tıpkı onun gibi bir aydınlanma yaşadı bu yeni yetme beton parçası. Etrafına baktı sonra, bakındı biraz daha.  Düşünceli gözleri etrafına meraklı bakışlar fırlatıyor sanki.


   Kahvaltısını istedi ve tüm alanı gören boş bir masaya oturdu bu güzel ve zarif bayan. Belki de yaşından gerek, silinen masasının bir daha silinmesini rica etti sevgiyle. Bir şişe soğuk su istedi sonra.


   Kahvaltısı geldiğinde yüzünde oluşan gülümseme saf mutluluktu. Onu gördüğünüzde emin olabilirdiniz. Açık kumral saçları canlanmış, yılların güzel cildinde bıraktığı derin yarıklar kaybolmuş ve adeta on sekizine dönmüş, cilveli bir kız çocuğu oluvermişti. Saf güzelliği eşsiz bir şekilde ortaya çıkmıştı. Sonra bir anda, gözlerinden bir gölge geçti.  Düşünceli yapısı ortaya çıkmış, kaşları çatılmıştı. Şimdi de asıl yaşını ele verir hale gelmişti. Güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş olsa da o uçsuz bucaksız gökyüzü mavileri... Anlatılacak, yaşanacak çok şey var belli ki. Hala ayakta olan vücudu yaşamaya hazır.


   Kahvaltısını diğer insanların aksine yavaş yavaş yapıyor. Tadını çıkarıyor belki de. Düşünüyordur herhalde, belki maziyi, belki de ekmeğine usulce sürdüğü reçelin ne kadar hoş olduğunu. Parmağına bulaşan tereyağını yavaşça sildi, o anki göz göze gelişimiz bile beni sebepsizce heyecanlandırıyor.


   Etrafta koşturan çocukları izliyor, ekmeğini yerken. Bakıyorum, çayı hala dolu. Çok sıcak içemiyor belli ki. Herkesi tek tek inceliyor o da, tıpkı benim onu incelediğim gibi. Bana baktığını hissedebiliyorum ben bu yazıyı yazarken. Belki de onda kendimi gördüğümdendir, büyük bir sevgi besliyorum.


   Etrafımda genç, hırsları olan o kadar çok insan var k... Çayını dikti kafasına. Yüzünde tekrar on sekizlik gülümsemesi oluştu. Ağzını usulce sildi ve ikinci çayını rica etti.  Kırışıklıklarının arasında derin bir gamze var.


   Karşılıklı köşelerde oturuyoruz. O hayatın sonunda ben de başında. O bana bakıyor, ben de ona.
Bibirimizi görüyoruz gözlerimizde. O geçmişini, ben ise geleceğimi. Tıpkı benim gibi gamzeli, ve sıcak bir çayı içmeye çalışırkenki kadar telaşlı, mutlu ve bir o kadar da yorgun.


  Yaşanmışlıklar, bizi biz yapan şeyler değil midir zaten?


                                                                                          - Anastasiya SHAN

  Öncelikle poz vermenin aslında bir fotoğraf çekiminde işin en son kısmı olduğunu söylemekte yarar var. Çünkü kaliteli fotoğraflar elde etmek istiyorsanız, kendinzden emin hissetmeniz gerekir. Bunun için de her şeyin uyumlu ve tam olduğundan emin olmanız gerekir.

• KONSEPT

  İlk önce ne tarz fotoğraflar istediğinize karar vermelisiniz. Yani yapılacak olan fotoğraf çekiminin konseptini belirlemelisiniz. Bunlar spor, klasik, modern, tarihi, vintage vb. konseptler olabilir. Bunun için fotoğrafınızı çekecek olan kişiyle sürekli bir diyaloğunuzun olması işlerinizi kolaylaştıracaktır. Fotoğrafınızı çekecek olan kişiyle çekim öncesi diyalog kurmanız onu anlamanıza ve az da olsa tanımanıza yardımcı olacaktır. Bu da kamera karşısında gerilmemeniz için bir sebeptir.
  Konsept belirledikten sonra uygun mekanları seçmeniz gerekecektir. Bu bir stüdyo ya da başka bir yer olabilir.

• DEKOR ve KOSTÜM 

  Artık sıra çekimde kullanacağınız dekor ve kostüm seçimine geldi. Mutlaka çekime gideceğiniz zaman yanınıza bir çok alternatif alın. Ancak konseptinize uygun olması gerektiğini de unutmayın. Ortam ve ışığa göre kıyafet renklerinizi belirleyin. Arka plan ile aynı renk kıyafet giydiğinizde istenilen etkiyi yaratamayabilirsiniz. Mutlaka fiziğinize uygun renkte ve modelde kıyafetler seçin. Fotoğraflarda bacak boyunuzu uzun göstermek için yüksek bel kıyafetler ve bilekte bağı bulunmayan topuklu ayakkabılar tercih edebilirsiniz. Benim tercihim Stiletto olacaktır. Tabii ki konseptinize uygun ise. Eğer yapılı veya kiloluysanız, bembeyaz dar bir kıyafet giyerken iki kez düşünün. Beyaz ve gri renkleri sizi olduğunuzdan daha kilolu gösterecektir.
  Unutmayın ki fotoğraf çekimi bir yaratım işidir. Bu yüzden kullanacağınız her öge bir anlam yaratmalıdır.
  Diyelim ki çekim günü geldi ve her şeyiniz hazır. Fotoğrafçınız ile de güzel bir diyaloğunuz var ve ondan çekinmiyorsunuz. Sıra geldi kameranın karşına geçmeye.

• SAÇ VE MAKYAJ

1. KAMERADAN KORKMA, ÇEKİNME!

 Gelelim nereye koyacağımızı bilmediğimiz ellerimize. Ellerimiz bizim aynamız gibidir. Telaşlı, gergin veya mutlu bir anı ellerimizin pozisyonundan ele verebiliriz.
  Öncelikle iki temel kuralı belirteyim. Birincisi, avuç içlerinizi kameranın görmeyeceği bir şekilde saklayın. Bunu yaparken, ellerinizin çarpraz ve kameraya dik açılarını kullanın.
İkincisi, dirseklerinizi asla kameraya dik kullanmayın ve abartmadan vücüdun gerisinde duracak şekilde kullanın. Eğer kameraya dik kullanırsanız kolunuz tek boyutlu gözükecektir.






En önemli noktaya geldik. Baş ve öğeleri.

  Kural 1: Yüzünüzü ışığa doğru kullanın. Işık hangi yönden geliyorsa bir ay çiçeği gibi ona yönelin.

  Kural 2: Boynunuzu mümkün olduğunca uzun tutun. Bu, gıdı bölgesinin çıkma olasılığını azaltacaktır. Kafanızı ne çok aşağı ne uçak yukarı kaldırın. En iyisi orta seviyeden bır tık daha yukarıda tutmanız olacaktır. Eğer kafanızı eğerek poz verecekseniz, kaş altından bakıyormuş gibi çıkmamanız adına minimal hareketlerde açı değiştirin.

  Kural 3: Dudaklarınızı kasmayın. Biraz aralık ve rahat bırakın. Bu çenenizin kaba çıkmasını engelleyecektir. Gülecekseniz, samimi gülmeyi öğrenmeniz gerekir. Aksi halde kamerada asla kendinizi beğenmezsiniz.

  Kural 4: Bakışlarınız bir fotoğrafınızın en vurucu noktalarından biridir. Burada önemli olan kameraya direk baktığınızda gerçekten bakmanız gerektiğidir. Başka bir yöne bakıyorsanız, başınızın pozisyonunu unutmayın ve kameraya yakın yerlere bakmaya çalışın. Aksi halde gözünüz değil göz akınızı fotoğrafta baskın görürsünüz ve bu hoş bir görüntü olmaz.

  Kural 5:Yüz kaslarınızı hissedin. Vücudunuzun sıkılaşmasını nasıl istiyorsanız, yüzünüzün de sıkı ve diri gözükmesi için yüz kaslarınızı gergin tutun. Onları gergin tutmak için kulak oynatma egzersizi yapın. Yüzünüzü saçma sapan şekillere sokup kaslarınızı aktıfleştirin. Tıpkı tiyatro çalışmalarındaki egzersizler gibi!

Duruşunuzun, bakışınızın bir anlamı olmalı! Ama en önemlisi kendi vücudunuzu ve yüzünüzü tanımanızdır. Kendini bol bol çekin. Aynada izleyin. Müzik açın ve poz verme çalışmaları yapın. Çekimde işiniz kolaylaşacaktır.


Geriye kalan ise, fotoğraflarınızın tadını çıkarmak :)

    '' Üç tür insan vardır. Yukarıdakiler, aşağıdakiler ve düşenler. ''
demek oluyor ki bolluk içerisinde bir ay geçiren kişi, bir sonraki ay daha düşük seviyelerdeki katlardan birinde gözünü açabilir ve bir süre sonra ölebilir. Daha da kötüsü, aşağıdan gelenlerin yukarıya çıkması durumunda intikam almak istemeleri söz konusu olabilir. Alt katlara indikçe açlıktan ölmemek adına insanların yamyamlık yaptığını da görüyoruz. Bizim baş kahramanımız da ilk geldiğinde orta seviyelerden birindeydi ve yiyecek bulma konusunda pek sakınca yaşamıyordu. Sıkıntı yaşadığı konu yemeğin kalitesiydi çünkü yukarıdan bulundukları kata kadar gelen yemekler, yukarıdakiler tarafından darmadağın hale geliyor ve üzerine tükürülüyordu. Bu, aşağıdan yukarıya çıkanların bir şekilde intikam alma biçimiydi ya da yukarıdakilerin aşağıdakileri umursamadığının göstergesiydi.

Hayat ne şaşırtıcı şey değil mi?

  Yoksa biz mi şaşırmaya çok meyilliyiz? Şaşırmak mı istiyoruz? Madur ayağına yatmak bizi hayatta mı tutuyor yoksa? Güçsüz kaldığımız anda gelecek bir sonraki darbeye karşı saldırmaktansa  büzüşüp kalıyor muyuz? Nasıl doğduysak, öyle de yaşıyoruz galiba.
 Anne karnında ceninken, dışarıya büyük bir cesaretle atılıyoruz. Evet cehalet ve cesaret... Fazlasıyla birbiriyleriyle ilgili iki kavramdan bahsediyorum. Anne karnında koruma altında hissediyorduk, zorla bizi o güvenli bölgeden çıkardılar. Yeni katıldığımız bu alan ile alakalı hiçbir şey bilmiyoruz. Bu bize cahil cesareti veriyor, yıllar geçiyor inciniyoruz ve her seferinde biraz daha kırılıyoruz bu hayata karşı ama bizi ayakta tutan duygusal bağlarımıza daha sıkı sarılmayı unutmuyoruz. Ne kadar zorlu bir düzende yaşamaya mahkum edildiğimiz gerçeğini ne değiştirebilir ki?
  Duvarlarımızı örmeye başlıyoruz. Tek tek özenle yerleştiriyoruz o tuğlaları. Her yaşadığımız kötü deneyim yükseltiyor duvarlarımızı. Tecrübe edinmek de bu olsa gerek. Her şeyin bir sonucu vardır. Tıpkı anne karnındaki gibi korumaya alıyoruz kendimizi. Böylece daha güvende olacağımızı düşünüyoruz.Ne yazık ki bu duvarları örerken kurduğumuz duygusal bağların bir noktadan sonra kopabileceği ihtimalini aklımıza bile getirmiyoruz. Keşke herkes Rapunzel'i kurtaran Prens gibi cesur olsa. Fakat bu hikayede bile unutmamamız gereken bir nokta var. Prens ne kadar o duvarları görmezden gelmek istese de, o yaralı ve duvarlar arasında oturan Rapunzel'e elini uzatmak istese de oraya ulaşmasının tek yolu Rapunzel'in Prens'e yardım etmek istemesi ve bunu yapmasıdır.
  Duvarlarımızı örmek bizim yapımızda var. Buna kimse engel olamaz. Fakat melankolik takılmadan önce aklımzda tutmamız gereken bir şey daha var. O duvarlar yaşadığımız acı ve zor hayatın bize bir getirisidir. Bu getiriyi nasıl kullanacağımız tamamen bize kalmış. O duvarlardan kimin geçip kimin geçemeyeceğine karar verecek olan bizleriz. O duvarlardan geçip geçemeyeceğimize de biz karar veririz. Bunun için korkumuzla yaşamayı öğrenmeli ve onu lehimize kullanmayı öğrenebilmeliyiz. Korkularımız olmasa cesaretimizi nasıl keşfederdik ki ?



Hayat diyordum, ne şaşırtıcı şey.

Acı ve zor ama bu yüzden güzel.

İşin en güzel tarafı nedir biliyor musunuz? Korkularınız ne kadar fazla olursa o kadar cesur olma fırsatınız var demektir.

Kapanışı ise Anais Nin'in bir sözüyle yapmak istiyorum.

'' Hayat, insanın cesaretine göre büyür veya küçülür.''